و بيرون آوردند و با آنچه عزير گفته بود مقابله كردند ، يك حرف اختلاف در آن نيافتند و در اين جا بود كه دسته‌اى گفتند وى فرزند خداست و همگيشان چنين سخنى نگفته‌اند . جويبر از ضحاك روايت كرده كه چون نصارى گفتند مسيح فرزند خداست ، در مقابل ايشان دسته‌اى از يهوديان گفتند نه ، بلكه عزير فرزند خداست . وهب معتقد است كه عزير دربارهء سرنوشت و تقدير سخن گفت و او از اين كار منع شده بود ولى نپذيرفت . پس خداوند نام او را از ديوان پيامبران محو كرد . گويند اوست « كه بر دهكده‌اى گذشت و آن دهكده با همه بناها كه داشت خالى بود و گفت : خداوند چگونه اينان را زنده خواهد كرد . پس خداوند صد سال او را ميراند » ( 2 : 259 ) تا پايان آيه . داستان زكريا بن آزن و يحيى بن زكريا و عمران بن ماثان گويند زكريا بن آزن از تبار داود بود و مردى نجار بود و اشباع - كه دختر عمران بن ماثان و خواهر مريم بنت عمران ، مادر عيسى بود - همسر او بود ، و يحيى و عيسى پسر خالهء هم بودند . زكريا رائس بود كه قربانها را قربانى مىكرد و تورات را كتابت مىكرد و هم اوست كه متكفل مريم بود و چون آبستنى مريم آشكار شد يهود گمان بردند كه وى نسبت به مريم مرتكب كار زشت شده و زكريا از ايشان گريخت و او را تعقيب كردند و گويند با ارّه او را به دو نيم كردند . داستان يحيى گويند چون زكريا ديد كه خداوند آن گونه مريم را گرامى داشت و فضيلت بخشيد از خداوند خواستار فرزند شد . و « زكريا پروردگار خويش را بخواند ، گفت : پروردگارا مرا از جانب خويش فرزندى پاكيزه بخش كه تو شنواى دعايى » ( 3 : 38 ) و خداوند او را پيرانه سر مژدهء فرزندى داد ، چنان كه فرموده است : « و فرشتگان او را كه در محراب به نماز ايستاده بود آواز دادند كه اى زكريا خداوند تو را به يحيى بشارت مىدهد كه تصديق كنندهء كلمهء خداست و سرور و پارسا و پيامبرى از بسامانان » ( 3 : 39 ) و زكريا گفت : « پروردگارا چگونه مرا پسرى باشد با اينكه من از پيرى فرتوت شده‌ام » و گفت : « پروردگارا براى من نشانى بگذار . گفت : نشانى تو اين است كه سه شب تمام با مردم جز به رمز سخن نگويى » ( 19 : 10 ) يعنى كه تو در حالى كه سوى هستى مدت سه شب با كسى سخن مگوى بى هيچ علتى . قتاده گويد اين شكنجهء زبان بستن از سخن ، بدان بود كه وى از